πορτοκαλί

Βαρέθηκα τις σαπίλες τους. Οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι όπως και το γάλα που αγοράζω κάθε βδομάδα. Η πόλη μυρίζει χειμώνας και τζάκι και εγώ σκεπάζομαι με το βρώμικο πάπλωμα.  Ο λαιμός μου πάλι είναι σκατά και το στόμα μου μυρίζει θάνατος. Η σειρά που παίζει δεν λέει και πολλά. Κάποιος φωνάζει μέσα αλλά δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ. Ίσως και να χει κατσαρίδα κάτω απτό κρεβάτι. Δεν με νοιάζει τι ώρα είναι. Που και που κοιτάω έξω, μάλλον αντανακλαστικά. 

Μ'αρέσει αυτή η προσωπική μου σαπίλα. 

Οι ερωτήσεις που δημιουργούνται είναι εύκολο να απαντηθούν υπό αυτές τις συνθήκες. Ή και να μην απαντηθούν καθόλου. Με κάποιο τρόπο όλη αυτή η ατομική μου σαπίλα φέρνει το νου μου σε κατάσταση εγρήγορσης. Και η ικανότητα του νου όταν βρίσκεται σε εγρήγορση είναι τρομερή.

Σε σκέφτομαι περισσότερο έτσι.
Σε σκέφτομαι τόσο που μπαίνω σε διαδικασία να βρω το κινητό μου.

Μπορώ να το αποφύγω βέβαια, 

είναι αρκετές οι καθημερινές μου επιλογές. 

Αλλά μαρέσει αυτή η προσωπική μου σαπίλα. Πολύ θα έλεγα.

eternal suspension

Ένας κάποιος με μάτια που δε βλέπουν, χέρια που δε κρατούν, πόδια που δε βαστάνε.

σε λυπάμαι 

και σένα

και μένα

παντελώς ανούσια ανυπαρξία τη μια μέρα

τυχαία παρορμητική έκρηξη την άλλη

συνεχώς προσθέτουμε άκρα για να γλιτώσουμε τη σήψη

ψιθυρίζω λόγια παρηγοριάς στον δεύτερο εαυτό μου

και στον τρίτο μου

και σε όλους τους φίλους μου που ποτέ δε θα ξανά έχω πίσω

πιο απών δεν υπήρξες ποτέ

θα γράψω τ 'όνομα που ξέχασες στην Εγνατία με μαύρο μαρκαδόρο

να το βλέπεις να το πατάνε τα λεωφορεία

να το πατάνε τα πόδια της γκόμενας σου

να το φτύνουν οι γριές

να το φτύνει και ο μάγκας της ροτόντας

να το προσπερνάς και εσύ και 

να κλείνεις τα μάτια

γιατί τρομάζεις με τον ωμό μαύρο γραφικό μου χαρακτήρα

γιατί τρομάζω που είναι ανεξίτηλος ο μαρκαδόρος

που δε σβήνει 

που δε σβήνεις

που δε σβήνουμε εμείς.

Nous étions formidables

χωρίς παραλήπτη

"Θυμάμαι όταν άρχισα να σ'ερωτεύομαι σαν να ήταν χτες βράδυ. Ξαπλωμένη γυμνή δίπλα σου σ'εκείνο το μικρό δωμάτιο με το φως του ήλιου να προσπαθεί να παραβιάσει τα παράθυρα και να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ξαφνικά συνειδητοποιούσα ότι ήμουν μέρος από κάτι μεγαλύτερο. Όπως οι γονείς μας, οι γονείς των γονιών μας. Πριν ζούσα την ζωή μου σαν να ήξερα τα πάντα. Ώσπου, ξαφνικά, μία λάμψη με πλημμύρισε και με ξύπνησε. Αυτή η λάμψη ήσουν εσύ. Τα πάντα που νόμιζα πως ήξερα έμοιαζαν τώρα ένα τίποτα. Τελικά κατάλαβα πως ήμουν απλώς ένα κοριτσάκι. Και μέχρι σήμερα, όπως κάθε μέρα, μ' έκανες να νιώσω όπως το κορίτσι που ήμουν όταν πρωτάναψες το φως που με ξύπνησε.

Ξέρεις, κάποιες φορές νιώθω ότι έχω αισθανθεί όσα ήθελα να αισθανθώ. Και από εδώ και πέρα δεν θα αισθανθώ κάτι καινούριο, μόνο μικρότερες δόσεις όλων αυτών που έχω ήδη αισθανθεί. Είναι αλήθεια τρομακτικό. Αλλά ταυτόχρονα με κάνει να νιώθω περήφανη.

Θα ήθελα να βρίσκεσαι εδώ μαζί μου σε αυτό το δωμάτιο τώρα. Θα σ' αγκάλιαζα. Θα άγγιζα το πρόσωπό σου με τις άκρες των δαχτύλων μου. Θα έχωνα την μουσούδα μου στο λαιμό σου για να νιώσω τη ζεστή μυρωδιά σου. Πολύ απαλά. Θα έπαιρνα το κεφάλι σου στα χέρια μου. Θα σε φιλούσα στο στόμα πολύ γλυκά. Θα περνούσα τα δάχτυλά μου απ'το λαιμό σου μέχρι το στήθος σου. Θα φιλούσα το πανέμορφο στήθος σου. Θα ανάπνεα πάνω σου. Θα γευόμουν κάθε σημείο του σώματός σου. Θα έμπαινα αργά μέσα σου. Θα γινόμασταν ένα και θα σου έκανα έρωτα μέχρι να τελειώσουμε μαζί.
Και μετά θα σε κοιτούσα στα μάτια, χαμένη, σαν να έχουν όλα εξαφανιστεί και έχουμε μείνει μόνο εγώ και εσύ στον κόσμο.

 ΥΓ. Λατρεύω τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, κι'αν κάτι μου λείπει περισσότερο είναι να βλέπω τον κόσμο μέσα απ'τα μάτια σου."

επέτειος

θύμησε αρκετά εσύ

κάποια πράγματα λειτουργούν όπως το ποδήλατο και το σεξ.