κάπως μπλε σκούρο

Το ερώτημα είναι εσύ νιώθεις αιχμάλωτη;

αν όχι, 

να είσαι ευτυχής με αυτό.

αν ναι, 

δεν είναι κρίμα να νιώθουμε και οι δύο έτσι;

κίτρινο

δεν 

πειράζει,

εσύ 

προσπαθείς 

να 

κρυφτείς 

πίσω 

απ'το

 "δάχτυλό" 

σου.

Pass me that lovely little gun
My dear, my darling one

διάλεξε και πάρε

Mπορώ να περπατάω στο δρόμο και να προσποιούμαι ότι δεν τρέχει τίποτα, χωρίς να ξέρεις πόσο σε σκέφτομαι

Μπορώ να ξεκινήσω και να αφήσω στη μέση χιλιάδες αναρτήσεις που να αναφέρονται σε σένα, ώστε να μην χρειαστεί να τις διαβάσεις ποτέ

Μπορώ να "ξεχνάω" το κινητό μου στο σπίτι κάθε που πίνω παραπάνω για να σε γλιτώσω από την παραμικρή ενόχληση

Μπορώ ακόμη να εξαφανίσω εντελώς την ύπαρξή μου, έτσι ώστε εσύ να απελευθερωθείς για πάντα από μένα

Το θέμα είναι είναι ότι σε όλες τις παραπάνω πιθανές επιλογές για μένα ο παρονομαστής είναι κοινός.

"Η εργασία απελευθερώνει" ..

Το τραγικό είναι πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και τα κτήνη συνεχίζουν να αναπνέουν.

yes, we are going to suffer

Σε βλέπω στον ύπνο μου και ξυπνάω ιδρωμένη.

αστάθεια παντού

εκτός απτην ενέργεια που συνεχίζει να ρέει και η ύλη ν'ανακυκλώνεται

Θα ξημέρωνε. Με το πρώτο φως θα ξυπνούσα, θα έβρισκα πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι τα χέρια σου, απαλά, ν'ακουμπούν μια ζεστή κούπα καφέ, δίπλα ένα ψωμί μαύρο με σπόρους (το αγαπημένο μου), ένα καλάθι με φρούτα και ακόμη μία ζεστή κούπα, για μένα όλα όπως θα ψυθίριζες. Θα καθόμουν ακριβώς απέναντι σου, θα σε κάρφωνα με τα μάτια, καθαρίζοντας ένα μανταρίνι, θα έψαχνα με τα γόνατα μου τα δικά σου και ύστερα καθώς θα μου έσκαγες ένα από εκείνα τα χαμόγελα, τα στραβά, τα γεμάτο νοήματα, εγώ -μετά από δευτερόλεπτα σιγής- θα σου έλεγα γεμάτη ενθουσιασμό να φάμε το ζεστό ψωμί πριν κρυώσει.

Για όλα τα πρωινά σαν κι'αυτό

που θα γράφω για σένα

με ένα τσιγάρο στο χέρι.