ο χαμένος το κορίτσι, ο κερδισμένος τ'άρωμά της

"Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα 'μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ' αρχίζαμε
απ' το άλφα.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.

δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ' όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά --έτσι κι αλλιώς--
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης."

περίμενα να σε δω κάπου εκεί στο μεθυσμένο πλήθος,

νηφάλια και θλιμμένη να ανεβαίνεις αργά τα σκαλιά,

με το βλέμμα σου στο κενό,

και δίπλα σου οι καινούριες σου φίλες να σου γελάνε,

ενώ ταυτόχρονα εγώ πιο νευρική από ποτέ να τρώω τα νύχια μου πίσω από τον υπολογιστή.

nothing but a lie to myself

βάζω το κεφάλι μου σχεδόν μέσα στην κατσαρόλα 

για να δω ότι τελικά το νερό δεν έχει εξατμιστεί.

ασκήσεις ύ φ/θ ους

κάτι μου καίει το στόμα
τρέχουν πάλι τα μάτια μου
αλλά δεν έχω καμία αξίωση τώρα.

θα γράψω ένα γράμμα χωρίς παραλήπτη με όλα τα ναι και τα όχι που δεν θέλεις να διαβάσεις, να ακούσεις, να κοιτάξεις, να ακουμπήσεις.
θα το πετάξω γιατί δεν θα μου αρέσει.
μετά από μια εβδομάδα σε ανύποπτο χρόνο θα ξανακάνω μια προσπάθεια φέρνοντας σε στο νου.
θα καταλήξει και αυτή στα σκουπίδια.
μπορεί να μου πάρει καιρό αλλά κάποια στιγμή αυτό το γράμμα θα φτάσει στα χέρια σου.
και αν το πετάξεις τελικά και εσύ πριν καν το διαβάσεις, τότε μάλλον αυτή θα είναι η μοίρα του.

μόλις ξέρασα

πέθανες, τ'ακούς;

απόψε θα σε πενθήσω ξεκινώντας με αυτό.

i said hey, what's going on

βλέπω τη νέα μου σειρά
ακούω αυτό 
και συνειδητοποιώ πόσο δεν θα βγεις ποτέ από μέσα μου.