()

()

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

a vacant hell

ακούω αυτό και κάνω τσιγάρο στο κενό σπίτι μου.



Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις
που δεν είναι καλύτερο να αποτυγχάνεται η προσπάθεια 
απ’ το να μη γίνεται καθόλου;

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

"disarming"




ο ύπνος είναι μάλλον το μόνο καταφύγιο.μου θυμίζει τουλάχιστον ότι υπάρχει κάποια ισορροπία.μαλακίες.αν ήταν έτσι δεν θα ονειρευόμουν τις μέρες που θα πάρουμε απόφαση να κοιτάξουμε πέρα από το φόβο.πάλι μαλακίες.οι μέρες αυτές δεν θα ρθουν. τις καταδίκασες. σε σκέφτονται να της λες ονειρέψου λουλούδια και ξερνάνε πάνω μας. τι εγωιστικό τέρας που είσαι.


και μέχρι να καταλάβουμε αν είμαστε μέσα σε αυτό που συμβαίνει εντελώς ή απλώς μας σκηνοθετούμε έτσι εγωιστικά, εγώ θα είμαι κάπου εκεί έξω μακριά από την αρρώστια. 






I am disabled by fears concerning which course to take

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

στοίχημα



Τις μέρες που δεν έχει κέφι κλείνει το τηλέφωνό της, φοράει τα πιο άχαρα παπούτσια της και ένα ζαρωμένο τζιν, βάφει πρόχειρα το ένα μάτι, μετά το μετανιώνει πριν αρχίσει το άλλο,περπατάει νευρικά, και φτάνει αργοπορημένη, πριν προλάβει να δεχτεί επιπόλαιες ματιές από αγχωμένους συμφοιτητές , έχει μπει στο ασανσέρ με την πλάτη στον καθρέφτη, δεν έχει νέα να μοιραστεί, ούτε κουβέντες με τον πρωινό καφέ, θα αποχωρήσει με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ήρθε, θα μπει στη σελίδα διαχείρισης του μπλογκ της και θα πατά συνέχεια ανανέωση να δει εισερχόμενους συνδέσμους και επισκέψεις, με μια υπόκωφη μανία, ύστερα θα πει -στον εαυτό της- ότι ξέχασε τη δουλειά που της ανατέθηκε, δεν έχει πάρει ανάσα αυτές τις μέρες. Μετά ίσως βρει χρόνο να τα σκεφτεί όλα από την αρχή.

όταν οι άνθρωποι γίνονται άδικοι μαζί σου υπάρχουν δύο λύσεις:

είτε καταπολεμάς την αδικία 
είτε αφήνεις την κοινωνία να κατατρώει τα συστατικά της στοιχεία.






Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

σχήμα οξύμωρο



Ο δρόμος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα. Εγώ δεν ήξερα πού πήγαινα, απλά ελισσόμουν ανάμεσά τους.
Πέρασα πολύ ώρα χωρίς να σκέφτομαι. Ξεχείλιζα από την παρουσία σου κι αυτό ήταν αρκετό.
Δεν θα έβρισκα κάποιον εκεί, ήμουν μόνη και αυτό μου άρεσε, αυτό ήθελα, παρόλο που ζητούσα αυτήν την ασφάλεια των φίλων.Αυτό το μέρος είναι δικό μου πλέον και κάθε φορά θα καταλήγω εκεί.
Έκλεισα τα μάτια, ένιωσα το φθινοπωρινό κρύο και μπήκα σε σκέψεις.
-σκεφτόμουν ονόματα τόπων, και υποθέσεις και συμβάντα αποκαλυπτικά, σώματα και διαδηλώσεις αισθημάτων, και λεωφόρους και θερινά σινεμά, και ιδρωμένα στήθη και γέλια από μπύρα, έρωτες και δάκρυα και την παγίδα που έστησες μέσα μου-
ένα σεντόνι δεν έχει παρά μόνο την ιστορία των ζεστών κορμιών που τύλιξε.
- παύση. κάνω εικόνα το κορμί σου πάνω στο δικό της και αρρωσταίνω,φωνάζω, δε θέλω-
ένα παράθυρο δεν έχει παρά μόνο την ιστορία του βλέμματος που άνοιξε. 
Ο ουρανός έχει την πράξη του έρωτα και του ανοίγματος. 
Έχει και το σεντόνι και το παράθυρο. Το βλέμμα και το χέρι που το άνοιξε. 
Κάτω από αυτόν τον ουρανό συναντιόμαστε.
Και θυμήθηκα όλες τις στιγμές. 

-https://www.youtube.com/watch?v=FgNDRs6W3L8
σε σκέφτομαι να παίζεις μουσική με ένα πρόσωπο πιο όμορφο από ποτέ
να σε κοιτάω και να με κοιτάς πίσω 
και να μην υπάρχει παρά μόνο ο δικός μας χωροχρόνος-


Και όταν άνοιξα τα μάτια μου δεν μπορούσα να  αποφασίσω αν έπρεπε να συνεχίσω τη μέρα, γιατί τίποτα δεν λειτουργούσε κανονικά και ήμουν ακόμα μεθυσμένη, ναι ήμουν εντελώς μεθυσμένη.
 Όταν κάποτε χτύπησε το τηλέφωνο, σηκώθηκα, δεν ξέρω αν απάντησα ούτε για πού ξεκίνησα μετά.






Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

twist in my sobriety








































Η χειρότερη εκδοχή είναι 
να μην βλέπεις την αλήθεια σου.

είμαστε όλα όσα δεν ειπώθηκαν 
και δεν πρόκειται να ειπωθούν ποτέ.  

σκόρπιο



Και όταν θα μιλάνε για ΄σενα,
θα κρύβομαι,
μην τύχει και καταλάβω
το κρυφό μούδιασμα των χειλιών μου.

Χρωστάω ένα βλέμμα.
Χρωστάς κάτι παραπάνω απ'αυτό.




Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

η μικρότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία δεν είναι απαραίτητο να είναι ευθεία




Και ύστερα σκέφτομαι αν πρέπει να (ξανα)φύγω, για περισσότερο αυτή τη φορά. ότι και να λέω θα το κάνω εξάλλου σύντομα.
σκέφτομαι αν έκανα καλά που γύρισα.
όχι πως το μετάνιωσα ή θα το μετανιώσω, ούτε μια φορά ως τώρα δεν τον μετάνιωσα το γυρισμό μου σε αυτήν την πόλη.Ίσως είναι κάτι σαν αυτή την αίσθηση παγωμένης σφαλιάρας που τρως ξαφνικά όταν φεύγεις από κάπου πολύ ζεστά.
κι έτσι, όμως, θέλω μάλλον να χειμωνιάσει.
ο χειμώνας είναι καλό άλλοθι. Η -παροδική έστω- μελαγχολία συμβαδίζει με την μουντάδα μιας κλασσικής όμορφης αντικοινωνικής Κυριακής.

...

Μετανιώνω για ένα χαμόγελο και μια καλημέρα που δεν μου βγήκαν σήμερα. Έδωσα προφανώς λάθος εντύπωση σε λάθος άνθρωπο αυτή τη φορά, αφήνοντάς τον μόνο με ένα όνομα, το δικό μου, που έτσι κι αλλιώς είναι ένα μυστήριο από μόνο του.Όπως και να χει, ένα κομμάτι μου έμεινε εκεί, κάπου ανάμεσα στα ζεστά σεντόνια και τα κρύα ποτήρια μπύρας.
Με διασκεδάζουν οι αντιφατικές απόψεις των ανθρώπων για τον χαρακτήρα μου. Κάποιες, μάλιστα, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες μεταξύ τους. Δεν μπαίνω στον κόπο να διαψεύσω την μια ή την άλλη, έτσι κι αλλιώς είναι όλες εγώ.

...

Παρατηρώ ότι πλέον προσέχω σε σημείο εξονυχιστικό την μουσική- την έκταση του ήχου,το βάθος, την χροιά της φωνής, την λεπτομέρεια του οργάνου- μάλλον είναι ένα από αυτά τα πράγματα που μου θυμίζουν εσένα. Δεν με πειράζει αυτό,αντίθετα, κάθε που πιάνω τον εαυτό μου να το κάνει χαμογελώ.
απορώ κάτι στιγμές αλλά δεν με νοιάζει η δική μου θύμηση. για πολλούς λόγους που μάλλον φαντάζεσαι.
πάντως το πρώτο πράγμα που θα παρατηρούσες πάνω μου είναι πως μάκρυναν (πολύ) τα μαλλιά μου.
...
Γεμίζω την κούπα μου με ζεστό ελληνικό καφέ και βγαίνω να κάνω τσιγάρο στο γεμάτο παιδικές φωνές μπαλκόνι μου. 





Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

κάπου ανάμεσα στο γκρι και το άσπρο

φιλούσε και κάπνιζε.
εναλλάξ.
τα πόδια της,ακουμπισμένα το ένα πάνω στ'άλλο,σχημάτιζαν δύο τρία γράμματα του λατινικού αλφάβητου.
στα δεξιά της, ένα γαλάζιο μεταλλικό τραπεζάκι,στρωμένο λιτά. Ένα καραφάκι ούζο, ένας μεζές που είχε κρυώσει και μια χρυσή κασετίνα. όλα μονά.
όλα μονά μέχρι εκείνο το βράδυ.







είναι φθινόπωρο και εδώ έχει κρύο με ήλιο.ίσως και σ'άλλες πόλεις.δεν με ενδιαφέρει και πολύ.
είναι ωραία εδώ. εκτός από χτες που σε ονειρεύτηκα. 


-Κάποτε ήμασταν κομπλέ τώρα κομμάτια, θυμάσαι;
-Θυμάμαι.
-Ε τότε κοίτα με στα μάτια, και πες μου μια λέξη.
-Τί θες να σου πω;
-Πού έχεις μπλέξει;
-Ξέχασε με, δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζεις.
-Έλα κοντά.
-Δε ζήτησα να με βοηθήσεις.
-Άφησε με να το κάνω αλήθεια δε θα πονέσεις.
-Γαμημένες υποσχέσεις, δε θέλω να μ'αγαπάς θέλω απλά να με πιστέψεις.
-Τί να πιστέψω ρε, τόσα χρόνια το ίδιο ψέμα;
-Δε το έκανα για σένα μα για μένα.
-Ναι καλά, δεν έχεις κάνει τίποτα και για κανέναν.
-Α ναι; Κι όλα τα δάκρυα; Όλα τα βράδια που μείναν άδεια; Που τα ουρλιαχτά μου έπνιγα με μαξιλάρια κι έχανα τον εαυτό μου κοιτώντας ξένα ταβάνια κι έκλεινα τα δυο μου μάτια για να μη σε δω ποτέ να με ξεσκίζεις σε κομμάτια;
-Ψέματα.
-Κι όταν σ'άφηνα να με πατάς και ένιωθα σαν έντομο κι ό,τι ζήσαμε έντονο το σκέπαζες με το ίδιο νεκροσέντονο που θα σκεπάσουν κάποτε και μένα;
-Άλλο ένα ψέμα.
-Κι όταν σου ζήταγα να μου χαρίσεις μόνο λίγα χάδια απαντούσες βιαστικά να σβήσω γρήγορα τη λάμπα κι εγώ βυθιζόμουν μόνος στα σκοτάδια. Τόσα σκοτάδια, πήγανε τσάμπα;