()

()

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Στο δικο μου δρομο για την Ιθακη

Τωρα καταλαβαινω οτι για να ξαναγεννηθεις,πρεπει να μην εχει μεινει τιποτα μεσα σου.
Να τα εχεις χαρισει ολα.
Οσοι περασανε απο τη ζωη μου μου αφησανε κενα.Οταν εφευγαν επαιρναν σαν δωρο ενα κομματι του εαυτου μου,χωρις να με ρωτησουν αν το ειχα για χαρισμα.
Πρωτα μαθαινεις και επειτα μαθαινεις να ξεχνας.
Μα στα αληθεια ακυρωνονται τα ονειρα?
Πλεον,οι ζωγραφιες μου που μοιαζαν με ασπρομαυρα σχεδια εχουν αποκτησει χρωμα.Η ξεκινουν τουλαχιστον.
Και εκει που δεν προλαβαινα να γινω εγω,
Με οδηγησες εσυ να γινω.
Με εκανες υγιη.
Και μετα συνειδητοποιησα οτι το κενο υπαρχει οσο δεν πεφτεις μεσα του.
Και οτι το μεγαλυτερο βημα ειναι ενα.Το πρωτο.
Και ετσι με εναν απλο αλλα περιεργο τροπο μου θυμησες πως ειναι.
1 λεξη.Εξι γραμματα.



Ισως η δικη μου Ιθακη να σου μοιαζει τελικα.

Θεατης

Υπαρχουν στιγμες που δεν μπορεις να κρυφτεις και το ξερεις.Και το χειροτερο ειναι οτι εσυ-και συνεπως και εγω- επιλεγεις για αλλη μια φορα να μην το αντιμετωπισεις.(Ας χρησιμοποιησω καλυτερα το α' πληθυντικο).Και αφηνουμε και οι δυο τον χρονο να περναει ετσι,νομιζοντας πως αυτη τη φορα θα ειναι ολα αλλιως.Και παγιδευομαστε σε αυτην την ψευδαισθηση,οτι δηλαδη καθε φορα ειναι και μια νεα φορα,μια νεα αρχη,που θα διορθωσει και θα εξαλειψει την προηγουμενη.Αλλα ξερεις τι?Πρεπει καποια στιγμη να καταλαβουμε οτι αυτο ειναι μια ψευδαισθηση.Και μενει στη λεξη ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ γιατι εμεις δεν το επιτρεπουμε να παει παρακατω.Σκεψου.Τι εχουμε κανει για να του αλλαξουμε περιεχομενο και υποσταση?Τιποτα περα απο το να παραβλεπουμε τα παλια μας λαθη,που οσο συσσωρευονται τοσο περισσοτερο πονανε και μας φθειρουν,και να προσποιουμαστε οτι ολα ειναι μελι γαλα.Και καταληγουμε παντα,δυο ατομα,που οντας φιλοι-φαινομενικα τουλαχιστον-προχωρουν αλλα ταυτοχρονα μενουν πισω.Και μενουν πισω γιατι αυτο που εζησαν δεν μπορει να ξεχαστει,να αποβληθει,να καταστραφει,να φθαρει.Γιατι ναι,ησουν ο πρωτος μου ερωτας και δεν ξερω αν ημουν και εγω-πιθανως οχι- αλλα τι εχεις κανει εσυ γιαυτο?Με αφηνες με ενα αντιο,και με τοσες ανοιχτες πληγες που τοσο με εχουν αλλαξει και με εχουν ξεχαρβαλωσει απο μενα,πληγες που για να κλεισουν ηθελαν κατι παραπανω απο ενα κλαψουρισμα του πρωτου μηνα,πληγες που με ειχαν/εχουν κανει ναι μεν δυνατη,ανεξαρτητη αλλα ανασφαλη,φοβισμενη,κλειστη,καχυποπτη,ανευ εμπιστοσυνης,παγωμενη συναισθηματικα,αποτομη,απαισιοδοξη,νευρικη και οξυθυμη,πληγες αρρωστες.Και μετα απο λιγο,για καποιο ανεξηγητο-η τουλαχιστον στα ματια μου ανεξηγητο-λογο ξαναεμφανιζοσουν και με ενα εμμεσο "οχι" μου σπαγες τα παντα που ειχα καταφερει να συναρμολογησω και εσκιζες καθε κλωστη με την οποια ειχα προλαβει να δεσω τις αμετρητες πληγες ΣΟΥ μεχρι τοτε και με κρατουσες με αυτον τον τροπο ζωντανη συναισθηματικα,παγιδευμενη σε μια θυελλα της λογικης και στις ιδιες μου τις αποφασεις,και τοσο ανημπορη ωστε να μην μπορει να βγει ενα ΟΧΙ απο τα χειλη μου.Και καπου εκει και καπως ετσι με ξανακερδιζες,και ας ειχα γδαρει με τα νυχια μου ολα εκεινα τα τειχη που μου ειχε χτισει η αγαπη σου ωστε να μπορεσω να αποφυλακιστω απο αυτην.Και ετσι,αυτα ξαναυψωνονταν ακοπα,ισως μονο με ενα σου φιλι.Αλλα συνηθως στις δευτερες ευκαιριες που δινουμε,ο αλλος τελειοποιει το λαθος του.Και τωρα,που εχουν δεσει σχεδον ολες οι πληγες γιατι ξερεις,οσες φορες εριχνες τα τειχη μου,εγω την επομενη φορα που ΞΑΝΑεφευγες,τα εχτιζα πιο δυνατα και σωστα ωστε να αντεχουν περισσοτερο την επομενη φορα που θα ερχοσουν,τωρα τι?
Δεν ειναι καλο να εθελοτυφλεις.(γενικο β' ενικο).Γιατι ετσι χανεις την πραγματικοτητα.Γιατι ετσι παγιδευεσαι στο ειναι και στο φαινεσθαι.Δε μπορουμε να το κανουμε αυτο σε εμας.Ειναι αδικο για εμας.Δε μπορουμε να υπαρχουμε ετσι ο ενας στη ζωη του αλλου.Ειναι μικρο.
Νιωθω ενας εξωτερικος θεατης πλεον.Και δεν μπορω αλλο να κινουμαι ετσι,εκ του ασφαλους.Θελω το παθος,την τρελα,την αληθεια,το συναισθημα,τη δυναμη.Να μη με νοιαζει.
Kαι εσυ περιμενεις την εποχη που δεν θα υπαρχουν κανονες.Την εποχη που θα σπασεις το κουτακι του μυαλου σου.Μα ο γυρισμος δεν ειχε ποτε κανονες.Οπως οταν εφευγες..
 "Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί."
(Γ.Σεφέρης)

αδιεξοδο.
Ποσα δεν ξερω χωρανε σε μια ζωη?
Ποσα γιατι?
Ποση εγκαταλειψη?
Ποσα δακρυα?
Ποσες διαδρομες?
Κενο.
Ολο και λιγοστευε το μεσα μου.Μεχρι που εφτασε στο κενο.
Και εσυ πηρες το μεγαλυτερο μου κομματι,το καλυτερο,αυτο που φυλαγα για μενα.
Σκεφτομαι ολα αυτα,ενω απομακρυνομαι-εσαι.
Κριμα.
Τιποτα δεν προλαβες να δεις.


(Και εσυ μην ανησυχεις.Ολη αυτη η αναρτηση δεν εχει να κανει με σενα.)

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Volare (to fly)

Αεροδρομιο.
1 το μεσημερι.
Ηλιος μαζι με αυτο το γλυκο κρυο.
Η μυρωδια του χειμωνα.
Ξενοδοχειο.
Δωματιο με τζαμια.
Boλτα στις γραφικες πλατειες.
Φαγητο εξω.
Βραδυ.
Φωτα στους δρομους.
Ερωτικη ατμοσφαιρα.
Γελια στη fontana di trevi.
Μουσικες.
Ζευγαρια.
Οικογενειες.
Χρωματα.
Δυο ποτηρια κρασι στην piazza navona.
Καλλιτεχνες στη μεση του δρομου.
Χορος.
Φωτογραφιες.
Ξημερωμα.
Σεξ.
Δυο ζεστα ποτηρια καφε.
Τσιγαρο διπλα στο παραθυρο.
Μουσεια.
Κολοσσαιο.
Ψωνια.
Θεα απο ψηλα.
Ρώμη.


Φελισιτα.

ξε-βολευομαι

"οι σχεσεις θελουν προσπαθεια" , μου πε σημερα...
μα το ξερω.αλλα δεν ειχα φανταστει οτι και οι φιλικες σχεσεις ειναι το ιδιο περιπλοκες και δυσκολες και απαιτητικες.τα πραγματα εκει ειναι πιο απλα,πιο ξεκαθαρα.θελεις κατι,το λες.σε πειραζει κατι,το συζητας.
διαλογος.
διαπραγματευση.
συζητηση.
κουβεντα.
συνομιλια.
επικοινωνια.
συννενοηση.
βρισκομαστε μονο για την απολαυση,ευχαριστηση,καλοπεραση-πες το οπως θες- συγκεκριμενων πραγματων,προσκαιρων στιγμων,παρουσια τριτων προσωπων λογω ιδιων ενδιαφεροντων?
η θελουμε να υπαρχουμε ο ενας στην καθημερινοτητα του αλλου γιατι ειμαστε εμεις που ειμαστε,που ημασταν τοσο καιρο,γιατι πολυ απλα σε γουσταρω γιαυτο που εισαι και εσυ γιαυτο που ειμαι και γιατι στοχευουμε στα ιδια πραγματα αποκομιζοντας κοινη ευχαριστηση?

νευριασα με τον εαυτο μου σημερα,γιατι δεν χρειαζεται να δινεις εξηγησεις σε ενα φιλο.ειναι ενα απο τα μεγαλυτερα προνομια της φιλικης σχεσης.
απλα να ξερεις οτι εγω σε θεωρω φιλο μου και στεναχωριεμαι.και θελω να αλλαξει αυτο.

αλλα τελικα μαθαινεις να συμβιβαζεσαι.


εσυ παντως εισαι οτι καλυτερο μου χει συμβει...
γιατι εισαι ξεκαθαρη.
ειναι που γελαω και γελας.
ειναι που εχεις το υλικο των ονειρων,που λεει και ο σαιξπηρ.
ειναι που εισαι εσυ.
ειναι που με απελευθερωνεις.
με παρασερνεις.


ειναι βεβαια που και ο κοσμος μας ΔΕΝ ειναι ιδανικος.

αλλα ξερεις,ειναι και που δεν με νοιαζει.
γιατι εισαι η φωλια μου...

(:

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

ατσαλακωτες μερες



και μην ανησυχεις.
οταν θα εχω τις μαυρες μου,
οταν αυτος ο μικρος- η μεγαλος - ενοχλητικος κυριος που το ονομα του ξεκιναει απο Φ. θα μου χτυπαει υπουλα την πορτα,
οταν θα απελπιζομαι,
οταν θα παγιδευομαι στις "κακες" σκεψεις,
οταν θα ειμαι μακρια σου χωρις να ξερω τι σκεφτεσαι,
θα σου κρυβομαι.
και δεν θα το κανω για σενα,αλλα για μενα.
για εμας.

(~ α' πληθυντικο ~)


μην ανησυχεις.
(:






Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

"στιγματα" ζωης

Εχω καταληξει πως δεν φτανει μια τελεια.Αν και ειναι αυστηρη και ρητη.Οριστικη και απλη.Αποφασιστικη.Δεν σου δινει επιλογες.Καμια υποσχεση και καμια υποθεση.Η πραγματικοτητα.
Αλλα μετα σκεφτομαι οτι θες κατι παραπανω...Κατι που να σου εξαπτει την φαντασια...Κατι που να σου γεννα προσδοκιες...Να δειχνει οτι κατι συνεχιζεται...Να σε γεμιζει εκπληξεις...Αλλα ταυτοχρονα και ενα φοβο για το αγνωστο...Οτι κατι ισως αλλαξει...Ξερεις,οι τρεις τελειες δειχνουν κατι πιθανο...Αλλα ειναι σαν το μπασκετ...Ποτε δεν ξερεις σε ποια μερια του γηπεδου θα πεσει η μπαλα μετα το τζαμπολ...Και αμεσως σκεφτεσαι πως θελεις να νιωσεις κατι πιο σιγουρο!Ενα χτυπημα στην πλατη οτι ολα πανε και θα πανε καλα,οτι τα καταφερες μια χαρα!Ενα στιγμα ενθουσιασμου!Μια νοτα ομορφιας!Θελεις το θαυμαστικο στο τελος της μερας,να σε επιβεβαιωσει και να σε κανει να κοιμηθεις ησυχα!(ξερεις,αυτο το καινουριο κολπο που κανεις οταν με φιλας ειναι μια μορφη θαυμαστικου!)
2 ειναι ισως οι προβληματικες περιπτωσεις.Το κομμα,που σκαει μυτη και σου δινει μια ανασα στην μακροπεριοδη προταση σου,προσφερει μια παραταση,μια δευτερη ευκαιρια,χρονο πριν προχωρησεις σε κατι αλλο πιο σιγουρος,αλλα πρεπει να προσεξεις που θα το χρησιμοποιησεις γιατι πολλες φορες παιρνει τη θεση της τελειας, και μαλιστα σκοπιμως.Ο αλλος μπελας,γεματος δυναμικοτητα σε κανει να αναρωτιεσαι: Ειναι αυτο που νομιζω η οχι?Θα παρω απαντησεις?Τι να κανω τωρα?Ολα ενα ερωτηματικο,με αμφιβολιες και προβληματισμους.
Οπως και να χει,παντα ερχεται η καταλληλη στιγμη που ειτε για προσωπα ειτε για καταστασεις φευγεις απο το να κυμαινεσαι σε ενα ερωτηματικο και σε τρεις τελειες και η φτανεις να καταληξεις στο θαυμαστικο η να βαλεις μια τελεια συντροφια με μια παυλα.

(* Σε καποιες περιπτωσεις,ωστοσο,στις παρενθεσεις,που συνηθως αγνοουμε,βρισκεται το νοημα...)

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

head vs heart

σκεφτομαι τη λεξη δεσμιος...

φυλακισμενος
εγκλωβισμενος
ανελευθερος
εγκλειστος
δεσμωτης
αιχμαλωτος
σκλαβος

δεν ξερω αν ολοι μας ειμαστε ετσι,αλλα εμενα οι σκεψεις και οι φοβοι μου δεν μου επιτρεπουν να κανω αλλιως.αναρωτιεμαι.
πως γινεται να μιλαμε για ελευθερια οταν εμεις οι ιδιοι φυλακιζουμε το ιδιο μας το ειναι?πως να απολαυσεις κατι αν φοβασαι συνεχως οτι θα στο παρουν?τι γινεται οταν φυτρωνουν ακαταπαυστα οι δευτερες σκεψεις και σε καθιστουν ανημπορο να σκεφτεις οτιδηποτε αλλο?πως αντιμετωπιζεις τον φοβο, οταν τον εχεις ζησει αδιαλλειπτως και εχεις μαθει να ζεις με αυτον?πως να περιμενεις κατι αλλο οταν το ψεμα και η απατη σε εχουν στοιχειωσει?οταν εχεις μαθει πως τα φιλια δεν ειναι συμβολαια,η συντροφικοτητα δεν σημαινει ασφαλεια,το εδαφος του αυριο ειναι πολυ επιφοβο για σχεδια και πως τα ονειρα παντα γκρεμιζονται στη μεση της διαδρομης?

οταν εχεις καταληξει να σκεφτεσαι ετσι σημαινει οτι οι ηττες ξεπερνουν τις νικες σου.και σημαινει οτι εχεις συνδεσει τη ζωη και ειδικοτερα,τη σχεση,τον ερωτα,την αγαπη η οπως αλλιως το εχουνε πει, με μια αποτυχια.

πες μου λοιπον,πως γινεται να μην κολωνω οταν το μυαλο μου στροβιλιζεται γυρω απο ενα "αν" που συνηθεστερα περναει στην απεναντι οχθη του ποταμου η ακομα χειροτερα,πεφτει μεσα?

ποιος τολμα αλλωστε να απαντησει, οταν ξερει πως η απαντηση δεν θα ειναι συνηθως αυτη που επιθυμει να ακουσει.

μαλλον αυτο που χρειαζεται ο καθενας μας σε αυτες τις περιπτωσεις ειναι ενα σκουντημα.
ενα μικρο μπαστουνι.
μια μικρη ωθηση.
ενα εναυσμα.

θελω να σπασεις τον καθρεφτη που εχω μπροστα μου.
αυτον που αντικατοπτριζει το κουρασμενο και αηδιασμενο απο τις μικροτητες και τον πονο του παρελθοντος προσωπο μου.
αυτον που κρυβει την μελαγχολια και τις δευτερες σκεψεις.
αυτον μεσω του οποιου μου μιλαει ο φοβος.
που δεν με αφηνει να αφεθω.
να αναπνευσω.
να σε εμπιστευτω.

θα ναι κριμα να κατηγοριοποιηθουμε σε αυτο που καποιος ονομασε "ανεκπληρωτοι ερωτες"
και ξερεις γιατι...




Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

αυτος ο γλυκος πονος


ομορφη κυριακη

αγαπη ειναι να μην κουραζεσαι.
να μην κουραζεσαι να λες.
να μην κουραζεσαι να κανεις.

αγαπη ειναι να μην ακους,να μην σκεφτεσαι.
η μαλλον να σκεφτεσαι μονο αυτον-ην.

αγαπη ειναι να ξετρυπωνεις την πιο απιστευτη λεπτομερεια και να την αγκαλιαζεις.
να την κανεις δικη σου.

αγαπη ειναι να βλεπεις πισω και περα απο τα συννεφα.
να βλεπεις το φως στο σκοταδι.
την ισορροπια οταν ολα καταρρεουν.

μπορεις να αγαπησεις τα παντα...
εναν ανθρωπο,μια στιγμη,μια μουσικη,μια φωτογραφια,ενα μερος,μια δουλεια,ενα σκυλο.

ενα ειναι το κοινο στοιχειο,
αγαπας κοντρα στους αλλους,
κοντρα στη λογικη που σου επιβαλλεται.




http://www.youtube.com/watch?v=0gCEGo8DJK8



σαγαπω.




και σκανε μπαλονια...

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

σκαλια


Μπαινω στο αστικο (ναι στο γνωστο 58)
1.Σταση: 2 αθωα γεματα λαμψη και χαρα ματια και ενα γλυκο χαμογελο,ενα κοριτσακι με πυροξανθα σγουρα μαλλια κραταει το χερι της μητερας του
2.Σταση: 2 νευριασμενα και αγριεμενα μαυρα ματια, μια κοπελα εφηβη προσπαθει με δυο ακουστικα να πνιξει τις μελαγχολικες σκεψεις της
3.Σταση: 2 κουρασμενα ματια και μια βαρετη εκφραση, ενας ηλικιωμενος κυριος που κουβαλαει πανω του χρονια ζωης και πλεον εχει αφεθει στα διχτυα του πονου
4 Σταση: 4 χαρουμενα,φωτεινα,"χρωματιστα" ματια, ενα ζευγαρι που ανεβαινει χερι χερι και πλημμυριζει το λεωφορειο απο αγαπη
5.Σταση: 6 ενθουσιασμενα και ξεγνοιαστα ματια, μια παρεα κοριτσιων-υποθετω φοιτητριες- κανονιζουν με αγωνια την βραδινη εξοδο τους

Και ετσι κατα καποιο τροπο βλεπω τον εαυτο μου μεσα απο αυτες τις εικονες και ζωντανευουν μεσα μου συναισθηματα και εικονες που εζησα η θα ζησω,σκεψεις και λογια,προσωπα και αρωματα.
Θυμαμαι τον εαυτο μου να αισθανεται μοναδικη και προστατευμενη κρατωντας το χερι της μαμας μου και να χοροπηδαω απο δω και απο κει μοιραζοντας ευτυχια.
Θυμαμαι τον εαυτο μου εφηβη να παραπονιεμαι για ολα, να γκρινιαζω επειδη εχω διαβασμα για τις πανελληνιες,να θυμωνω επειδη δεν μαρεσει το σημερινο φαγητο,να εχω αυτα τα συναισθηματικα σκαμπανεβασματα που κανεις δεν μπορει να με καταλαβει και εν τελει να καταφευγω και να ξεσπω στη μουσικη και το χορο,τα μονα πραγματα που νομιζα οτι με εκφραζουν.
Σκεφτομαι το τωρα,την φοιτητικη μου ζωη,τις πλακες και τα γελια με τα παιδια,τις βραδινες αξεχαστες εξοδους με ποτο και τσιγαρο,τις περιορισμενες ευθυνες και την ατελειωτη ελευθερια,τις εξορμησεις τα σαββατοκυριακα και τις γνωριμιες με νεους ανθρωπους.
Θυμαμαι τα καλοκαιρια μου με τη Σ. και την Ε., την ξεγνοιασια και την ομαδικοτητα μας,τις τρελες και τα γελια,τους μεσημεριανους καφεδες στην πολη και τα εκατομμυρια διασκεδαστικα βραδινα "ατυχηματα" μας.    -Μου λειπετε απιστευτα καθε μερα.σας αγαπω οσο δεν φανταζομαι εγω η ιδια και δεν μπορω να φανταστω την ζωη μου μακρια σας.ειστε οι αδελφες που δεν ειχα.η μαλλον που δεν ειχα ως τωρα.γυριστε γρηγορα,ναι?-
Θυμαμαι εσενα που σε ειχα ερωτευτει τοσο πολυ που γυριζε ολος ο κοσμος γυρω σου,που σε κοιτουσα και χανομουν,που μιλουσες και εγω δεν ακουγα τι ελεγες,που σαγαπησα και σαγαπω σαν και τη ζωη μου.και μετα θυμαμαι τον πονο που μου εδωσες που κοπηκα στα δυο και επρεπε να επανελθω.
Και σκεφτομαι τωρα,που επανηλθα,και περπαταω παλι στα δυο μου ποδια.και βλεπω εσενα,και χαμογελαω σαν χαζη.επιτελους...νιωθω οτι βρηκα το χερι που εψαχνα...
Και μετα σκεφτομαι τον εαυτο μου ηλικιωμενη.αλλα καπου εκει μπαινει ενα ασπρο κενο.ισως απο φοβο,ισως απο αδυναμια.

ξερεις ποιους ανθρωπους λατρευω λοιπον?
αυτους τους γλυκομελαγχολικους,τους ονειροπολους,τους αγωνιστες της ζωης.
εκεινους που τα σπιτια τους ειναι μικρα αλλα η καρδια τους τοσο μεγαλη και φιλοξενη.
εκεινους που οσο και αν τους εχει παιξει η ζωη βρισκουν παντα μια χαραμαδα φωτος στο σκοταδι και ξανασηκωνονται.
εκεινους με τα χαμογελαστα ματια,που σου αποπνεουν κουραγιο,αισιοδοξια,μικρες σπιθες ελπιδας.
-Εσεις ειστε αυτο.και παντα θα ειστε.εσεις που με γεννησατε και εσας που οταν θα πεθαινω θα θυμαμαι και θα ερθω να βρω.-
και ξερεις ποιους αλλους?
εκεινους που ειναι εκει για σενα οτι και να εχουν στη ζωη τους.
εκεινους που προσφερουν χωρις ανταλλαγματα.
εκεινους που οταν τα χεις κανει θαλασσα δεν θα σε πεταξουν στην πυρρα αλλα θα σε αγκαλιαζουν,θα σε ηρεμησουν και με ζεστη χροια θα σου πουν "ειμαι εγω εδω"
εκεινους που βοηθουν απλοχερα.
εκεινους που αυτοσαρκαζονται.
εκεινους που αγαπουν και ερωτευονται σαν να μην υπαρχει αυριο.
εκεινους που αντεχουν και εξαφανιζουν τις αδυναμιες τους και γελουν ακομπλεξαριστα.

γιαυτους αξιζει να αγαπας και να ονειρευεσαι.
Γιατι αυτοι σου ψυθιριζουν στο αυτι οτι δεν εχουν χαθει ολα και οτι υπαρχει ελπιδα.

Σημερα η Ε. μου πε οτι νιωθει πως κατι της λειπει.και οτι φοβαται να το ανακαλυψει.και τη ρωτησα γιατι.και εκεινη μου απαντησε:
"φοβαμαι μονο στη σκεψη αυτο το κατι να ειναι ο ερωτας, η αγαπη, η τρυφεροτητα, αυτος ο καποιος που θα μου χαμογελασει και γω θα νιωθω ολοκληρωμενη."

και αν ειναι λεω εγω?τι θα γινει αν ειναι?δεν θα τον γευτεις?
δεν θα σε ρωτησει..θα ερθει,θα σου μαθει κατι και θα φυγει αφηνοντας την πορτα ανοιχτη πισω του.
αυτο κανει παντα εξαλλου.
αρα μην φοβασαι..


Καποτε μου χες πει να μην με νοιαζει να δεθω μηπως πληγωθω.
Αν πληγωθω,πληγωθηκα.

Σηκωνεις τα ματια στον ουρανο.
Αγαπας.
Εισαι ακομη ζωντανος.



μα ελα να φυγουμε...





Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

κοκκινο

καπου διαβασα σημερα...

Ελεγεία των σύγχρονων καιρών

Δεν έμαθες ακόμα πως.
Η ηθική δε βρίσκεται στον παρθενικό υμένα.
Ο έρωτας έχει βρει άλλη αγάπη.
Η φιλία αγοράστηκε από το συμφέρον.
Η αρετή έγινε κακία.








αλλα μετα σκεφτηκα οτι,

μεσα σε ολο αυτο το χαωδες περιβαλλον που παει να μας κατασπαραξει,
     στην καθημερινη μιζερια και κακοκεφια,
     στην αβεβαιοτητα και την ανασφαλεια του αυριο,
     στην αποξενωση και την απομυθοποιηση της καθε ανθρωπινης σχεσης,
     στο ρουτινιασμενο καναπε και το ρυτιδιασμενο απο σκεψεις προσωπο,
     στον αποχρωματισμο της καθε ομορφιας,
     στην απελπισμενη και απαισιοδοξη εκφραση και λεξη,
     στα κουρασμενα και σιδερενια χαμογελα,
     στο ανημπορο και κενο βλεμμα,
     
τι ωραιο που ειναι να ερωτευεσαι...
      


«Με είδες δική σου και σε είδα δική μου;»




Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

αγαπη οπως ελαττωμα

ο καπνος κατεβαινε αργα και βασανιστικα χορευοντας μεσα της.
επινε τις τελευταιες γουλιες του καφε της.
στο μυαλο της ολα ετοιμα.

το βλεμμα της καρφωμενο στο παραθυρο.
"ειμαι σιγουρη?"
"οχι,πρεπει να ειμαι σιγουρη"
"ναι,ειμαι σιγουρη"

ειχε δωσει στον εαυτο της αρκετο χρονο για να παρει την αποφαση της.
και τωρα επρεπε απλα να το πει.
στην τελικη ηταν απλα μια αποφαση.  η δικη της.
"δεν με πειραζει που φευγεις,με πειραζει που θα χει λιγο παραπανω κρυο."

Κι αν δεν αντεξουμε?

Ξεκλειδωσε,οπως παντα αυτη πρωτα εκανε,αφησε το κλειδι πανω στο ψυγειο,κοιταξε απο το παραθυρο για μια ακομα φορα και εφυγε.
εξω το κρυο χαιδευε το προσωπο της. οι τσακωμοι,τα γελια,οι φωνες,οι σιωπες,η αγκαλια.

ουτε που καταλαβε πως τα ποδια της εφτασαν εξω απο την πορτα. παλι εκει.
ετοιμη να χτυπησει..
μια βαθια ανασα.
χτυπησε.
τα ματια της γεμισαν.
"εδω μεσα ειναι ο κοσμος,αγαπη μου,αλλα παντα κατι θα λειπει"

τεσσερις τοιχοι. και αυτοι οι δυο.
κοκκινο.
βλεμματα,αγγιγματα,υποσχεσεις.
σπαει το σχοινι.
ουλη που γινεται πληγη..

"δεν θα σε αφησω μονη σου ξανα",σκεφτεται.
μα μονη της αφηνεται...

http://www.youtube.com/watch?v=u5CVsCnxyXg