()

()

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Deja vu


"-Δε θέλετε να σας πω για μη απεσταλμένα γράμματα στη γυναίκα ΑΩ;"
"-Μήπως την κάνετε πρότυπο ονομάζοντάς την έτσι;"
"-Όχι,την ονομάζω ΑΩ γιατί είναι η πρώτη και η τελευταία.Δεν είναι σειριακός αριθμός.Tης έγραψα γράμματα που δεν έστειλα ποτέ.Γράμματα που πέταξα στον υπόνομο ή στην τουαλέτα."
"-Μπουκάλια στη θάλασσα."
"-Μπουκάλια σκατά.Βασικά όχι,είναι πιο ρομαντικό.Σκεφτείτε έναν τρωγλοδύτη που ζει στον υπόνομο,βρίσκει τα γράμματα,τα μαζεύει,τα διαβάζει και ονειρεύεται.Ίσως ζηλεύει αυτήν την αγάπη.Πρέπει να έγραψα χίλια γράμματα.Θυμάμαι το δωμάτιο σε ένα μικρό σαλέ που είχα νοικιάσει.Όλα αυτά σας τα λέω εμπιστευτικά,φυσικά."
"-Εδώ και ώρα μιλάμε εμπιστευτικά."
"-Θα μπορούσα να της είχα γράψει ένα τραγούδι αντί για γράμματα.Το "μη μ'αφήσεις" του Μπρελ ή κάτι τέτοιο.Οι Βέλγοι μιλούν αργά αλλά κατανοητά.Πού είσαι, τί κάνεις, τι φοράς;"
"-Ορίστε;"
"-Όλα αυτά είναι.Ξυπνούσα και αναρωτιόμουν όλα αυτά για εκείνη.Έπεφτα να κοιμηθώ με τις ίδιες ερωτήσεις.Κάποια στιγμή,όμως,ήθελα απαντήσεις."
"-Πώς ήταν η συνάντησή σας;"
"-Δεν είχαμε μιλήσει ούτε γράψει ο ένας στον άλλον.Εκτός αν έλαβε ποτέ τα γράμματα που 'χα ρίξει στην τουαλέτα.Δεν ήξερα τί να περιμένω.Δεν ήξερα τίποτα."


...
"Δε θέλω να είμαι μια ασήμαντη κουκκίδα δίπλα σου." , ο ήχος της φωνής της ακόμα βιάζει τα αυτιά μου.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Κάθε εσύ και ένα εγώ


Το βράδυ
-κάθε βράδυ αργά-
η μαραμένη και μισή ζωή
-κάθε μαραμένη και μισή ζωή μακριά σου-
εσύ
-μόνο η πανίσχυρη εσύ-
 
ζητάτε.
Χτυπάτε το τραπέζι με το χέρι πεισματάρικου παιδιού και ανακατεύετε το μέσα μου,
τόσο ώστε κάθε πρωί εγώ να μπορώ να ισορροπώ πάνω στις προσωρινές γραμμές περιμένοντας. 


https://www.youtube.com/watch?v=7TYRgXfpYLk
(το ακούω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ)

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

..του τελ γιου χαου αι φιλ ~


Ξαπλώνω στο κρεβάτι μας.
Ένα κορμί θέλω-ακούς-και το θέλω μόνο δικό μου.
Να τ'ακουμπάω όταν διψάω,να του ταιριάζω όταν διαλύομαι και να μου δίνει αίμα.
7 μήνες και έχεις χτίσει ένα κόσμο για μένα.
Λίγο ακόμα,και θα χουμε ένα σύμπαν δικό μας.



Εδώ βρέχει και ακούω αυτό : 
https://www.youtube.com/watch?v=iW8rFho6In8
Σήμερα πέμπτη,που μας κάνει 9 και σήμερα.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

αναγούλα

Ότι και αν γίνει,όσος καιρός και αν περάσει,
τα σημάδια που μου άφησες πάντα θα μαρτυρούν το πόσο ελαττωματική έγινα.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

"Regarde attentivement car ce que tu vas voir n'est plus ce que tu viens de voir."


-Τι καιρό κάνει εκεί;
-Λήθη.














Οι λέξεις παίζουν μεταξύ τους και μπερδεύονται.Τα χέρια ακολουθούν τις μηχανικές κινήσεις που τους στέλνει ο εγκέφαλος.Οι αισθήσεις ατροφούν.Οι σκέψεις ένα χάος,αλλά από την άλλη τόσο απόλυτα ξεκάθαρες.
Κάποιος παίζει μαζί μου.
Και για να εξηγήσω την προτελευταία πρότασή μου,φαντάσου να είσαι σε ένα δωμάτιο όπου το φως αναβοσβήνει ανα μεγάλα χρονικά διαστήματα.Σκέψου το συναίσθημα του φόβου και του πανικού κάθε φορά που ένα χέρι σου επιβάλλει το σκοτάδι.Ή εκείνο της ανακούφισης και της ηρεμίας κάθε φορά που συμβαίνει το αντίστροφο.Αλλά αν το καλοσκεφτείς τη στιγμή που κάθε ίχνος φωτός λείπει ίσως τρεμοπαίζει ένα μικρό συναίσθημα ανυπομονησίας για την επόμενη στιγμή που αυτό σου έχει υποσχεθεί ότι θα έρθει.Και αντίστροφα,ένα συναίσθημα αγωνίας που ελλοχεύει κάθε που το φως επικρατεί,μόνο στην εικόνα του σκοτεινού δωματίου  που θα φέρει το επόμενο χ λεπτό.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου.Ίσως,όμως,ο παραλληλισμός να μην είναι τόσο καλός και να χεις μπερδευτεί.Δεν πειράζει γιατί εγώ έχω τη σταθερά μας στο νου κάθε που κλείνουν τα φώτα και με ηρεμεί αυτή τη φορά,παρά τις μεταβλητές.Μάλλον είναι πιο δυνατή τώρα,ώστε να τις ξεπερνά.
Ενιγουει,μου λείπεις.
"Tώρα,πριν,χτες,αύριο".




Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Αnd in that moment I swear we were infinite







































Rudolf Bonvie.

(Το κουκουνάρι είναι αυτό που δίνει γεύση στη σαλάτα)


Κάθομαι εκεί που καθόσουν χτες και νιώθω την ψευδαίσθηση της ζεστασιάς σου.Πιέζω τα χέρια μου απαλά και κλείνω τα μάτια φαντάζοντας τα δικά σου να τα σφίγγουν και σιγά σιγά να με περικυκλώνουν δυνατά και να σκουπίζουν τα δάκρυα απο τα μάγουλά μου.Δεν έχει τίποτα τώρα σημασία,το ξέρεις;
Ίσως οι περισσότερες σχέσεις να λειτουργούν αλλιώς,αντιμετωπίζοντας την απόσταση ως ένα βήμα πιο κοντά στον ενθουσιασμό λόγω της αναμενόμενης επανασύνδεσης.Δε ξέρω και δε με νοιάζει.Τίποτα δε με νοιάζει.Γιατί εμείς είμαστε σε διαφορετικό κουτί απο ότι τα συνηθισμένα.
Μόνο να εχω το μουσούδι μου στο λαιμό σου και εσύ να με παραβιάζεις και να γλιστράς απαλά το χέρι σου κάτω απο τη μπλούζα μου.Nα ανατριχιάζει το κάθε σημείο του σώματος μου και να ζητάει περισσότερο και εσύ να ξέρεις ακριβώς πότε και πού να του δώσεις.Nα αφυκτιώ κάθε λεπτό που περνά και σε μυρίζω περισσότερο.Να γινόμαστε ένα μέσα έξω νύχτα μέρα.
Περνώ απο δωμάτιο σε δωμάτιο.Παντού υπάρχεις.Πάω να προσπαθήσω να κλείσω τα μάτια μου.
Σευχαριστώ.Σε βρήκα και είμαι σίγουρη.Υπόσχομαι.
Εσυ;




(Θεώρησε τον έναν αλλιώτικο τρόπο επικοινωνίας μεταξύ μας.Περιμένω.) 

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

το ενίοτε είναι μία κατάσταση πολύ συμπαθητική





































Κάποιες φορές προσθέτω,
ή μάλλον,καλύτερα διατυπωμένα,
επιτρέπω στον εαυτό μου να προσθέσει επιπλέον περιττά βήματα με αποτέλεσμα να σκοντάφτω από τα ίδια μου τα πόδια.


http://www.youtube.com/watch?v=fSPOCVjla_4