()

()

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

καποιος ειπε...

«Τα αισθήματα που ξαναέρχονται είναι αισθήματα που δεν έφυγαν ποτέ»     
είπε κάποιος… 
Γιατί τέτοιοι είμαστε…
Καταπιέζουμε αυτά που νιώθουμε, κρατάμε τους «τύπους» και σκάμε και κανά χαμόγελο που και που για να μην μας θεωρήσουν λυπημένους.
Κλείνουμε μάτια, αυτιά, σφίγγουμε την καρδιά μας στα χέρια μας και την διαλύουμε.
Πνιγόμαστε και δεν το καταλαβαίνουμε ή μάλλον το καταλαβαίνουμε και φοβόμαστε να κάνουμε κάτι. 
Δειλία; 
Φόβος;
Ντροπή; 
Τι είναι;
Γυρνάμε το κεφάλι σε ματιές που μας σκοτώνουν κρατώντας την αναπνοή μας και κάνουμε σα να μη συνέβησαν ποτέ. 
Αλλά πόσο σίγουρος είσαι ότι υπήρξαν;
Σηκώνεις τους ώμους, κάνεις και μια καμιά γκριμάτσα και χάνεσαι στη σιωπή σου. 
Είναι πιο εύκολα εκεί.…
Γιατί όταν έπρεπε να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να ξεσπάσουμε, μείναμε άπραγοι.
Αυτοί οι «εγωισμοί μας» και το «Τι θα σκεφτούν για μας;» μας έφεραν σε αυτή τη θέση. 
Kαι όμως,  κανείς μας δε μιλά.
Ποιος έχει το κουράγιο;»
-«Μάλλον, αυτός που πονάει περισσότερο…»



Γύρισε την πλάτη σου και θα υποκριθώ με ένα χαμόγελο πως είμαι καλά!

Μην κοιτάξεις πίσω ή μη ψάξεις να με βρεις, να ξέρεις πως αυτό πονάει πιο πολύ. 

Ξέχασε με! 
Άφησε με, να ζήσω-να αναπνεύσω! 
Θα σε σκέφτομαι!!


4 σχόλια:

  1. είμαστε όλοι κλεισμένοι στο καβούκι μας τόσο πολύ που διστάζουμε και φοβόμαστε να ζήσουμε. αυτό ξέρω εγώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η εποχη της αποξενωσης.
    μα οι ανθρωποι ειναι φτιαγμενοι για να αλληλεπιδρουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πρεπει ολοι να φροντισουμε, ξεκαθαρα για τον εαυτο μας να μην ειμαστε τετοιοι... ετσι ολοι θα γινουν πιο δεκτικοι :)

      Διαγραφή
  3. δεν μας σερβιρονται ολα στο τραπεζι.
    χρειαζονται βηματα.
    βηματα γιαυτους που νομιζουμε οτι αξιζουν και εχουν να προσφερουν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή